Off the beaten path

Ik snap het wel. Als toerist wil je waarde voor je geld. En dan lijken de noordelijke wildparken van Tanzania, de berg Kilimanjaro en Zanzibar een veilige gok. Maar dat is ook best jammer, want er is zoveel meer te zien in dit prachtig en gigantisch land. Zo kan je in de buurt van Iringa de ‘Isimila Stone Age Site and Natural Pillars’ bezoeken. Het gedeelte over het stenen tijdperk vraagt niet meer dan vijf minuten van je aandacht, maar de ‘’Natural Pillars’ dat is andere koek. Hier kan je gerust een paar uren vertoeven tussen deze natuurlijke prachtverschijnselen.

Isimila Natural PillarsIsimila Natural PillarsIsimila Natural PillarsIsimila Natural Pillars

Continue reading “Off the beaten path”

The Ugly Five

Elke safari trip is weer iets anders en ik heb weer een tweetal zaken bijgeleerd. Ten eerste: gidsen in Tanzania hebben een codetaal voor de wilde dieren in het park, zodat toeristen met zelf een klein beetje kennis van het Swahili, een conversatie niet kunnen volgen wanneer twee gidsen elkaar ontmoeten en informatie uitwisselen over waar de beesten al dan niet zitten. Zo spreken ze niet van Tembo (olifanten) maar wel van Sikia (oren), en niet van Twiga (giraffen) maar wel van Shingo (nek). En oh ja, de leeuw wordt niet Simba in hun codetaal maar wel Sharubu (moustache). De sloebers!

Continue reading “The Ugly Five”

Ja, ik ben racist…

video
play-sharp-fill

Racisten? Dat zijn we allemaal! En een goede start om er iets aan te doen, begint bij de erkenning dat je er zelf één bent. In bovenstaand videofragment wordt haarfijn uitgelegd hoe dat komt en wat je er aan kan doen.

Continue reading “Ja, ik ben racist…”

Detectives 2022

Ik was het bijna vergeten, maar ik heb recent ook nog eens drie detectives gelezen. De eerste is mijn absolute favoriet, de tweede om te vergeten en de derde leuk om lezen omwille van de couleur locale uit Ghana.

Vaseem Khan - The Dying DayVaseem Khan – The Dying Day

Het eerste boek uit de Malabar serie was me zo goed bevallen dat ik met veel verwachting begonnen ben aan de tweede creatie van Vaseem Khan. En de “The Dying Day” stelt op geen enkel vlak teleur.

Wederom volgen we de vrouwelijke inspecteur Persis Wada, in het India van vlak na de partitie, op haar zoektocht naar een verdwenen kopie van de “Goddelijke komedie” van de Florentijnse dichter Dante Alighieri.

Nog meer dan het raadsel zijn het de karakters die mij aantrekken in deze detective van Vaseem Khan. Persis Wada is een vrouw, die zich staande moet houden tegen de vooroordelen binnen de Indische samenleving, maar daardoor zo’n muur rond zichzelf bouwt, dat elk romantisch element, hoewel ze daar innerlijk wel naar verlangt, toch bij voorbaat uitgesloten wordt. Een complex karakter dus. Bovendien lopen er heel wat nevenfiguren rond die elk op hun manier omgaan met het einde van de koloniale periode.

Wat mij betreft, een  absolute aanrader, en ik kijk nu al uit naar de derde uit deze serie die in 2022 zou verschijnen.

Continue reading “Detectives 2022”

Suriname: fast forward to the past (3/3)

Toen ik begin jaren 90 afreisde naar Suriname las ik – tenzij ik me vergis in de bron – in het boekje van het Koninklijk Instituut voor de Tropen over Suriname de volgende (grove) veralgemening (maar met een grond van waarheid): de overheid is in handen van de stadscreolen en de landbouw en de nijverheid in handen van de hindoestanen. De overige groepen zoals de marrons en de chinezen waren waarschijnlijk te klein om ze een bepaald kenmerk toe te dichten, maar met uitzondering dan van de Javanen: die werden weggezet als landarbeiders.

Continue reading “Suriname: fast forward to the past (3/3)”

Suriname: fast forward to the past (2/3)

Het stratenplan van Paramaribo is grotendeels hetzelfde gebleven, maar toch is er iets wezenlijks veranderd. De namen van de voornaamste verkeersassen in de stad zijn nu allemaal gewijzigd. Ze dragen nu alle de namen van politici of van figuren die regelmatig in de media stonden. Zo spreekt met niet langer van de poëtische Rust en Vredestraat maar wel van de Fred Derby straat, vernoemd naar de voormalige vakbondsleider, en ook niet langer van de Gravenstraat maar wel van de Henk Arron straat, naar de voormalige politicus die Suriname de onafhankelijkheid inloodste. En zo gaat het lijstje verder: Jagernath Lachmon (voorheen de Coppenamestraat), Johan Adolf Pengel (voorheen de Wanicastraat) en Anton De Kom (voorheen de Pontewerfstraat) hebben nu elk een straat naar hun naam vernoemd. En waarschijnlijk vergeet ik er nog een paar.

Continue reading “Suriname: fast forward to the past (2/3)”

Suriname: fast forward to the past (1/3)

Paramaribo. Hier ben ik weer, meer dan 25 jaar nadat ik definitief afscheid had genomen van deze stek. En vooreerst het goede nieuws: de broodjeszaken “De Smaak” tegenover het belastingkantoor en “Krioro” nabij de voormalige cinema “Tower” zijn er nog steeds. Heerlijk! Bij de eerste verkies ik zoals steeds een broodje pom en bij de tweede een broodje gehakt met ei, hoewel Krioro bij de goegemeente meer gekend is voor z’n broodjes zoutvlees met avocado.

Continue reading “Suriname: fast forward to the past (1/3)”

Wishing you …

Pas de deux

we zijn zover gekomen
dat we bijna vergaten
vanwaar we kwamen

toen we nog tezamen
vrolijk dansend
t’nakijken gaven

we waren bijna vergeten
dat we hier zijn geraakt
zonder t’echt te weten

nog altijd tezamen
vrolijk kijkend naar
t’dansen van een ander

video
play-sharp-fill